Güneşin çınar yapraklarına altın benekler serptiği bir sabah, küçük serçe Pırpır, köy meydanındaki taş çeşmenin kenarında su içiyordu. Tam o sırada güçlü bir rüzgâr esti. Sepetlerden birkaç yaprak, ağaçlardan kuru dallar ve nereden geldikleri belli olmayan kırmızı, sarı, mavi kâğıtlar havaya yükseldi. Pırpır, gökyüzünde süzülen kâğıtları görünce kanatlarını heyecanla çırptı. “Bunlar bulutlara yazılmış mektuplar olmalı!” diye düşündü. Çünkü ona göre böylesine renkli şeylerin gideceği yer ancak gökyüzü olabilirdi.
Pırpır, önce mavi bir kâğıdı gagasına aldı ve yükselmeye başladı. Dereyi geçti, kavakların tepesine çıktı, hatta tepedeki eski değirmenin çatısını bile geride bıraktı. Fakat bulutlar, o uçtukça sanki biraz daha uzaklaşıyordu. Yorulan Pırpır, değirmenin pervanesine kondu. Orada yaşayan yaşlı güvercin Akça, “Nereye böyle, küçük dostum?” diye sordu. Pırpır, “Bulutlara mektup götürüyorum. Ama bulutlar bir türlü yerlerinde durmuyor!” dedi. Akça kanatlarını düzeltti. “Belki de önce mektubun nereden geldiğine bakmalısın. İyi bir haberci yalnız hızlı uçmaz, dikkatli de bakar.”
Pırpır, mavi kâğıdı önüne koyup dikkatle inceledi. Köşesinde minicik beyaz yıldızlar, ortasında da yarım kalmış bir uçurtma resmi vardı. Tam o sırada meydandan bir çocuk sesi duyuldu: “Uçurtmamın kuyruğu için kestiğim mavi kâğıt kaybolmuş!” Pırpır hemen aşağı süzüldü. Kâğıdı çocuğun yanına bıraktığında çocuk sevinçle, “İşte burada! Teşekkür ederim, küçük serçe.” dedi. Pırpır’ın göğsü sevinçle kabardı. Demek ki her renkli kâğıt bulutlara ait değildi.
Bu kez sarı bir kâğıdın peşine düştü. Kâğıdın üzerinde un lekeleri vardı ve bir köşesi düzgünce katlanmıştı. Pırpır kokladı, düşündü ve fırının açık penceresine doğru uçtu. Fırıncı, “Benim alışveriş listem! Rüzgâr alıp götürmüş.” diyerek güldü. Sonra Pırpır’ın önüne birkaç ekmek kırıntısı bıraktı. Pırpır kırıntıları tek başına yemek yerine yakındaki iki yavru serçeyle paylaştı.
Kırmızı kâğıdın üzerinde ise küçük bir çiçek resmi vardı. Pırpır çevresine baktı. Çiçek saksılarıyla dolu bir pencerenin önünde yaşlı kaplumbağa Benek resim yapıyordu. Pırpır kâğıdı pencereye bıraktı. Benek, “Bu, torunuma hazırladığım doğum günü kartıydı. Tam da bulamayacağımı düşünüyordum.” dedi. Pırpır o anda, küçücük bir şeyin bile biri için ne kadar değerli olabileceğini anladı.
Akşama kadar Pırpır, rüzgârın savurduğu kâğıtların izini sürdü. Bazen sincap ona yüksek dalları gösterdi, bazen karınca yerdeki küçücük bir işareti fark etti, bazen de Pırpır yalnızca durup dikkatlice baktı. Artık her kâğıdı görür görmez havalanmıyor, üzerindeki izleri, renkleri ve bulunduğu yeri inceliyordu.
Güneş batarken bütün kâğıtlar sahiplerine kavuşmuştu. Gökyüzünde pembe bulutlar ağır ağır ilerliyordu. Pırpır bir dala konup onlara baktı. Artık bu kâğıtların bulutlara yazılmış mektuplar olmadığını biliyordu. O gün, kaybolan şeyleri bulmalarına yardım ettiği insanların yüzündeki mutluluğu görmek ona yetmişti.
Pırpır kanatlarını topladı ve gülümsedi. Küçücük bir serçenin yaptığı iyilikler gökyüzüne ulaşmasa bile birilerinin gününü aydınlatabiliyordu.
Gökten üç elma düşmüş: Biri Pırpır’a, biri ona yardım eden dostlarına, biri de bu masalı dinleyip küçük iyiliklerin değerini bilenlerin başına.
